زمان پاسخگویی تنها روزهای زوج ساعت 10 الی 12  

   [صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: جستجو :: ارسال مقاله :: ثبت نام :: تماس با ما ::
:: دوره 35، شماره 4 - ( 1399 ) ::
جلد 35 شماره 4 صفحات 0-0 برگشت به فهرست نسخه ها
ارزیابی کاربست «الگوی طرح‌جامع» در محیط برنامه‌ریزی شهری ایران
غلامرضا ناظمی1، راضیه رضازاده2، عمیدالاسلام ثقه‌الاسلامی*3، هادی سروری4
1- گروه شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
2- گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
3- گروه شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران ، Saghatoleslami@mshdiau.ac.ir
4- گروه شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران.
چکیده:   (265 مشاهده)
اهداف و زمینه‌ها: انتقادات فراوان و ماندگاری درازمدت و کمابیش بی‌تغییر الگوی طرح جامع کاربستی در سپهر برنامه‌ریزی ایران، وارون بر ناپایداری‌های گسترده‌ی پیش و پس از انقلاب اسلامی 1357 گزاره‌ی کلیدی «پیوند شیوه‌ی برنامه‌ریزی و محیط برنامه‌ریزی» که تاکنون از دید دورمانده است را نمایان می‌کند و هدف این پژوهش ارزیابی کاربست این الگو در محیط برنامه‌ریزی ایران است.
روش‌شناسی‌: در روند پژوهش، به کمک روش پژوهش اسنادی، گزاره‌های «سبک برنامه‌ریزی» و «دستگاه کاوش سبک برنامه‌ریزی» روشن گردید و به کمک روش پژوهش تحلیلی توصیفی و شیوه‌های استدلال قیاسی و استنتاجی، شناسه‌های دو گروه «محیط برنامه‌ریزی ایران» و «عامل‌های گزینش سبک برنامه‌ریزی سازگار با محیط برنامه‌ریزی ایران» که نماگرهای «دستگاه کاوش سبک برنامه‌ریزی» را روشن می‌کند، بررسی و ارزیابی گردید.
یافته‌ها: پژوهش نشان داد که «کلان‌تصویر» محیط برنامه‌ریزی ایران، دارای ویژگی‌هایی همچون ناپایداری نگاره؛ تاریک‌روشنی چشم‌انداز آینده؛ چیرگی سامانه‌ی سیاسی و ساختار حکومت بر محیط برنامه‌ریزی؛ ناپایداری جامعه با شکاف‌های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و ... و دارای سیمای اختصاصی ایرانی – اسلامی، است و عامل‌های نقش‌انداز در ارزیابی سبک برنامه‌ریزی نشان‌دهنده‌ی: ناپایداری «نگاره»؛ کل‌گرایی «نگاره‌ی جامعه»؛ پهناوری «گستردگی دید نگاره»؛ اندک بودن «در مهار داشتن محیط برنامه‌ریزی از سوی نهاد برنامه‌ریز»؛ زیاد بودن «ناوابستگی نهاد برنامه‌ریز» به برنامه‌ریزی؛ سیاسی بودن «نقش برنامه‌ریز» در فرایند برنامه‌ریزی و بلند بودن «زمان‌بری درونی» و «زمان‌بری برونی» کنش برنامه‌ریزی است.
نتیجه‌گیری: «سبک برنامه‌ریزی همکنش با محیط برنامه‌ریزی ایران»، در راستای «رویکرد برنامه‌ریزی» به «برنامه‌ریزی فرایندی (پویا) با چارچوب‌های زمان‌دار بازنگری»؛ در راستای «بررسی و ارزیابی» به «برنامه‌ریزی جامع خردمندانه» و در راستای «برنامه‌ریزی کردن» به «برنامه‌ریزی هنجاری» گرایش دارد و روی‌هم‌رفته، گرایش‌های یادشده نشانگر ناسازگاری «الگوی طرح‌جامع» کنونی با ویژگی‌های محیط برنامه‌ریزی ایران است و «برنامه‌ریزی جامع خردمندانه» می‌تواند سازگارترین سبک برنامه‌ریزی هم‌راستا با بایستگی‌های محیط برنامه‌ریزی ایران باشد.
واژه‌های کلیدی: محیط برنامه‌ریزی، برنامه‌ریزی شهری، طرح‌جامع، سبک برنامه‌ریزی، برنامه‌ریزی جامع خردمندانه
     
نوع مقاله: پژوهشی نظری | موضوع مقاله: برنامه‌ریزی شهری
دریافت: 1399/4/20 | پذیرش: 1399/5/18 | انتشار: 1399/5/21
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Nazemi G, Rezazadeh R, Saghatoleslami A, Sarvari H. Evaluation of the Application of the “Master Plan Model” in Iranian Urban Planning Environment. geores. 2020; 35 (4)
URL: http://georesearch.ir/article-1-912-fa.html

ناظمی غلامرضا، رضازاده راضیه، ثقه‌الاسلامی عمیدالاسلام، سروری هادی. ارزیابی کاربست «الگوی طرح‌جامع» در محیط برنامه‌ریزی شهری ایران. فصلنامه تحقیقات جغرافیایی. 1399; 35 (4)

URL: http://georesearch.ir/article-1-912-fa.html



دوره 35، شماره 4 - ( 1399 ) برگشت به فهرست نسخه ها
فصلنامه تحقیقات جغرافیایی Geographical Researches Quarterly Journal
Persian site map - English site map - Created in 0.06 seconds with 32 queries by YEKTAWEB 4212