Bilingual
En/Fa
Geographical Research is Published in both Persian and English Full-text.
دوره 40، شماره 4 - ( 1404 )
جلد 40 شماره 4 صفحات 1020-1001 |
برگشت به فهرست نسخه ها
نوع مقاله:
موضوع مقاله:
History
دریافت: 1404/9/22 | پذیرش: 1404/12/2 | انتشار: 1404/9/10
دریافت: 1404/9/22 | پذیرش: 1404/12/2 | انتشار: 1404/9/10
How to cite this article
Heidari Sareban V, Yari Hesar A, Imani B, Amani Kelarigani A. Pathology Analysis of Empowerment Programs Regarding Spatial Justice for Villagers in Savadkuh County and North Savadkuh County. GeoRes 2025; 40 (4) :1001-1020
URL: http://georesearch.ir/article-1-1871-fa.html
URL: http://georesearch.ir/article-1-1871-fa.html
حیدری ساربان وکیل، یاری حصار ارسطو، ایمانی بهرام، امانی کلاریجانی ایوب. تحلیل آسیبشناسی برنامههای توانمندسازی پیرامون عدالت فضایی روستاییان شهرستان سواد کوه و شهرستان سواد کوه شمالی. فصلنامه تحقیقات جغرافیایی. 1404; 40 (4) :1001-1020
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Rights and permissions
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Authors
وکیل حیدری ساربان*1 
، ارسطو یاری حصار، بهرام ایمانی ، ایوب امانی کلاریجانی
، ارسطو یاری حصار، بهرام ایمانی ، ایوب امانی کلاریجانی
1- ، Vheidari6490@gmail.com
چکیده (7 مشاهده)
هدف: عدالت فضایی پندارهای است که در هیج سنت فکری تعریف روشن و فراگیری ندارد. در فراگیرترین شکل، عدالت در گزارهها با پندارههایی همچون برابری، همآوایی، انصاف، تعادل، تساوی و حق همنشین است.این پژوهش در پی آسیبشناسی برنامههای توانمندسازی پیرامون عدالت فضایی در مناطق روستایی شهرستانهای سوادکوه و سوادکوه شمالی است.
روش شناسی: این پژوهش با رویکرد کاربردی و روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. دادهها از طریق منابع اسنادی و پیمایش میدانی مبتنی بر پرسشنامههای متخصصان و ساکنان محلی در دو شهرستان سوادکوه و سوادکوه شمالی گردآوری شد. جامعه آماری شامل ساکنان و متخصصان این دو منطقه بود و با روش نمونهگیری تصادفی ساده، ۵۰ روستا ]۱۶ روستا در شهرستان سوادکوه شمالی و ۳۴ روستا در شهرستان سوادکوه] انتخاب شدند. حجم نمونه روستاییان با استفاده از فرمول کوکران ۳۸۴ نفر تعیین شد که ۲۰۴ پرسشنامه در روستاهای سوادکوه شمالی و ۱۸۰ پرسشنامه در روستاهای سوادکوه توزیع گردید. نمونهگیری روستاییان به روش احتمالی تصادفی ساده و نمونهگیری متخصصان به روش غیراحتمالی هدفمند انجام شد. برای تحلیل دادهها از آزمون تی تکنمونهای برای پرسشنامههای روستاییان و مدل DANP برای پرسشنامههای متخصصان استفاده شد.
یافته ها: نتایج آزمون تی تک نمونهای نشان داد که برنامههای توانمندسازی فعلی در روستاهای سوادکوه، از نظر عدالت فضایی، پایینتر از حد متوسط ارزیابی شد. روستاهای کوهستانی ]به جز در محیطزیست] آسیب کمتری نسبت به روستاهای کوهپایهای دارند. مهمترین مشکلات عبارتند از: مدیریت ناکارآمد، توزیع ناعادلانه منابع، مشارکت کم مردم، نامناسب بودن برنامهها با نیازهای محلی، و نظارت ضعیف شناسایی شد.
نتیجه گیری: این برنامهها فاقد عدالتمحوری، مشارکت و پایداری هستند. برای موفقیت، نیاز به اصلاح مدیریت، توزیع عادلانه منابع، افزایش مشارکت مردم، انطباق برنامهها با نیازهای محلی، و تقویت نظارت است. این چالشها نشان میدهد که برای توسعه پایدار روستایی، باید نگاه به توانمندسازی به طور اساسی تغییرکند.
روش شناسی: این پژوهش با رویکرد کاربردی و روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. دادهها از طریق منابع اسنادی و پیمایش میدانی مبتنی بر پرسشنامههای متخصصان و ساکنان محلی در دو شهرستان سوادکوه و سوادکوه شمالی گردآوری شد. جامعه آماری شامل ساکنان و متخصصان این دو منطقه بود و با روش نمونهگیری تصادفی ساده، ۵۰ روستا ]۱۶ روستا در شهرستان سوادکوه شمالی و ۳۴ روستا در شهرستان سوادکوه] انتخاب شدند. حجم نمونه روستاییان با استفاده از فرمول کوکران ۳۸۴ نفر تعیین شد که ۲۰۴ پرسشنامه در روستاهای سوادکوه شمالی و ۱۸۰ پرسشنامه در روستاهای سوادکوه توزیع گردید. نمونهگیری روستاییان به روش احتمالی تصادفی ساده و نمونهگیری متخصصان به روش غیراحتمالی هدفمند انجام شد. برای تحلیل دادهها از آزمون تی تکنمونهای برای پرسشنامههای روستاییان و مدل DANP برای پرسشنامههای متخصصان استفاده شد.
یافته ها: نتایج آزمون تی تک نمونهای نشان داد که برنامههای توانمندسازی فعلی در روستاهای سوادکوه، از نظر عدالت فضایی، پایینتر از حد متوسط ارزیابی شد. روستاهای کوهستانی ]به جز در محیطزیست] آسیب کمتری نسبت به روستاهای کوهپایهای دارند. مهمترین مشکلات عبارتند از: مدیریت ناکارآمد، توزیع ناعادلانه منابع، مشارکت کم مردم، نامناسب بودن برنامهها با نیازهای محلی، و نظارت ضعیف شناسایی شد.
نتیجه گیری: این برنامهها فاقد عدالتمحوری، مشارکت و پایداری هستند. برای موفقیت، نیاز به اصلاح مدیریت، توزیع عادلانه منابع، افزایش مشارکت مردم، انطباق برنامهها با نیازهای محلی، و تقویت نظارت است. این چالشها نشان میدهد که برای توسعه پایدار روستایی، باید نگاه به توانمندسازی به طور اساسی تغییرکند.
واژههای کلیدی: