Bilingual
دوره 40، شماره 4 - ( 1404 )                   جلد 40 شماره 4 صفحات 370-361 | برگشت به فهرست نسخه ها
نوع مقاله:
پژوهشی اصیل |
موضوع مقاله:

Print XML English Abstract PDF HTML


History

How to cite this article
Heidari Sareban V, Yari Hesar A, Imani B, Amani Kelarigani A. Pathology of Rural Empowerment Programs Regarding Spatial Justice in North Savadkuh and Savadkuh Counties, Iran. GeoRes 2025; 40 (4) :361-370
URL: http://georesearch.ir/article-1-1871-fa.html
حیدری ساربان وکیل، یاری حصار ارسطو، ایمانی بهرام، امانی کلاریجانی ایوب. آسیب‌شناسی برنامه‌های توانمندسازی روستاییان پیرامون عدالت فضایی در شهرستان‌های سوادکوه شمالی و سوادکوه. فصل‌نامه تحقیقات جغرافیایی. 1404; 40 (4) :361-370

URL: http://georesearch.ir/article-1-1871-fa.html


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Rights and permissions
1- گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری و روستایی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
چکیده   (227 مشاهده)
اهداف: عدالت فضایی پنداره‌ای است که در هیچ سنت فکری تعریف روشن و فراگیری ندارد. در فراگیرترین شکل، عدالت در گزاره‌ها با پنداره‌هایی همچون برابری، هم‌آوایی، انصاف، تعادل، تساوی و حق همنشین است. این پژوهش در پی آسیب‌شناسی برنامه‌های توانمندسازی پیرامون عدالت فضایی در مناطق روستایی شهرستان‌های سوادکوه و سوادکوه شمالی بود.
روش‌شناسی: این پژوهش پیمایشی در سال ۱۴۰۴ در ساکنان روستایی و متخصصان شهرستان‌های سوادکوه شمالی و سوادکوه انجام شد. حجم نمونه روستاییان با استفاده از فرمول کوکران ۴۲۴ نفر تعیین شد. داده‌ها از طریق میدانی مبتنی بر توزیع پرسش‌نامه‌های متخصصان و ساکنان روستایی در دو شهرستان سوادکوه و سوادکوه شمالی گردآوری شد. نمونه‌گیری روستاییان به روش خوشه‌ای تصادفی ساده و نمونه‌گیری متخصصان به روش هدفمند انجام شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون تی تک‌نمونه‌ای برای روستاییان و مدل DANP برای متخصصان استفاده شد.
یافته‌ها: برنامه‌های توانمندسازی فعلی در روستاهای سوادکوه، از نظر عدالت فضایی، پایین‌تر از حد متوسط ارزیابی شد. روستاهای کوهستانی (به جز در محیط زیست) آسیب کمتری نسبت به روستاهای کوهپایه‌ای داشتند. مهم‌ترین مشکلات عبارت از مدیریت ناکارآمد، توزیع ناعادلانه منابع، مشارکت کم مردم، نامناسب‌بودن برنامه‌ها با نیازهای محلی و نظارت ضعیف بودند.
نتیجه‌گیری: برنامه‌های توانمندسازی روستاییان فاقد عدالت‌محوری، مشارکت و پایداری هستند. برای موفقیت، نیاز به اصلاح مدیریت، توزیع عادلانه منابع، افزایش مشارکت مردم، انطباق برنامه‌ها با نیازهای محلی و تقویت نظارت است.

 
واژه‌های کلیدی: