گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
چکیده (468 مشاهده)
اهداف:نیل به توسعه پایدار شهری از طریق طرحهای مختلف شهری و برنامهریزی منصفانه برای رسیدن به اهداف آن همواره جزو استراتژیهای اساسی دولتها بوده است. پژوهش حاضر جهت معرفی تکنیک نوین کراسو با هدف سنجش توسعه پایدار شهری در کلانشهر اهواز انجام شد. روششناسی:این پژوهش کمّی تحلیلی روی دادههای شهر اهواز در سال 1400 با استفاده از تکنیک نوین رتبهبندی کراسو انجام شد. از 16 نماگر مرتبط به توسعه پایدار شهری 14 مورد جنبه مثبت و 2 مورد جنبه منفی داشتند.وزن این نماگرها در بخش ماتریس نرمال وزنی تکنیک کراسو به کار گرفته و گامهای مختلف مدل انجام شد. یافتهها:بالاترین ماتریس نرمال در نماگرهای توسعه پایدار شهری در شاخصهای جمعیت، جمعیت شاغل، پروانههای ساختمانی، پروانههای مسکونی، پروانههای ساختمانی یکطبقه، پارک همسایگی و پارک محلهای متعلق به منطقه 8، در شاخصهای پروانههای تجاری، پروانههای تجاری-مسکونی، تقاطعات دارای چراغ راهنمایی هوشمند، دوربین نظارت تصویری و پارک ناحیهای متعلق به منطقه 1، در شاخصهای پارک ناحیهای و فضای سبز میادین متعلق به منطقه 3 و در شاخصهای دوربین ثبت تخلف، جمعیت بیکار (منفی) و طلاق (منفی) متعلق به منطقه 2 بود. بیشترین مقدار تجمعی نماگرهای توسعه پایدار شهری متعلق به منطقه 1 (8076/0) و بیشترین انحراف از راه حلهای ایدهآل هر گزینه نیز متعلق به منطقه 1 (5560/4) بود. مناطق 1، 2، 8، 4، 3، 6، 7 و 5 به ترتیب براساس امتیاز نهایی کراسو در رتبههای 1 تا 8 قرار گرفتند. نتیجهگیری: توسعه پایدار شهری در مناطق هشتگانه کلانشهر اهواز براساس نتایج تکنیک کراسو دارای نابرابری و عدم تعادل است.