1- گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران 2- گروه جغرافیا، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران
چکیده (2900 مشاهده)
اهداف:شهرنشینی امری است که بهسرعت در حال توسعه است. با توجه به گسترش فیزیکی شهر بوشهر هدف این پژوهش ارزیابی میزان انطباقپذیری الگوی رشد شهر بوشهر با الگوی رشد چند هستهای بود. روششناسی:این مطالعه در سال 1403 با استفاده از روشهای کمّی-کیفی در شهر بوشهر انجام شد. دادههای این پژوهش با استفاده از مصاحبه نیمهساختاریافته و پرسشنامه جمعآوری شد. محوریت پرسشنامه، بررسی مهمترین عوامل گسترش شهر بوشهر و وضعیت ساختاری شهر بوشهر بود. برای انجام مصاحبه، 30 نفر از کارشناسان برنامهریزی شهری با استفاده از نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. مصاحبهها با استفاده از کدگزاری تحلیل و کدهای اصلی برای تهیه پرسشنامه استخراج شد. پرسشنامههای مورد استفاده شامل 3 بخش برای بررسی وضعیت ساختاری شهر، مهمترین عوامل تاثیرگذار بر گسترش شهر بوشهر، الگوی گسترش شهر و انطباق مولفههای شهرهای چند هستهای بود. پایایی پرسشنامه با ضریب آلفای کرونباخ 88% تایید شد. برای تحلیل دادهها از روش رتبهبندی خاکستری استفاده شد. یافتهها:بهترین الگوی رشد شهر بوشهر، الگوی چند هستهای بود. مولفه دارابودن حومههای خوابگاهی در اطراف شهر با رتبه 1، بیشترین رتبه در میان سایر مولفههای لازم برای رشد چند هستهای را داشت. استقرار تجمعات مسکونی در نقاط مختلف با رتبه 1 بیشترین رتبه و دارابودن حومههای خوابگاهی در حاشیه شهر با رتبه 5 کمترین رتبه را در میان مولفههای لازم برای رشد چند هستهای شهر داشتند. با توجه به طیف پاسخی بسیار زیاد و زیاد در میان پاسخهای پاسخگویان، وضعیت مولفههای لازم برای رشد چند هستهای شهر بوشهر مساعد بود. نتیجهگیری:شهر بوشهر از الگوی رشد چند هستهای تبعیت کرده و در این میان محدودیتهای طبیعی دریا و باتلاقها از یک سو و وجود مراکز نظامی از سوی دیگر باعث پراکنش هستههای سکونتگاهی در شمال، جنوب غرب و جنوب شرق بوشهر شده است.