1- گروه شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
چکیده (3067 مشاهده)
مقدمه: دلیل کمبود پژوهشهای علمی در حوزه مکانسازی عرصههای طبیعی و البته ضرورت ترکیب این دو حوزه برای ارتقای سطح مکانسازی عرصههای طبیعی نیاز به روشی علمی است که بتوان تحلیلهای مورد بررسی را دوباره تحلیل و سپس مقایسه و نقد کرد و بعد از آن به بهترین نتیجه را از ترکیب حوزهها در مطالعات صورتگرفته ارزیابی کرد. هدف این پژوهش بررسی ویژگیهای شکلی، روششناختی و محتوایی دانش انباشته در حوزه مکانسازی بود. روششناسی:در این پژوهش از روش فرامطالعه که یکی از ابزارهای ضروری برای ترکیب شواهد مورد نیاز در اطلاعرسانی تصمیمگیریهای علمی و سیاستگذاری است استفاده شد. از سوی دیگر این مطالعه برای ترکیب سیستماتیک یا ادغام نتایج تکموردی مطالعات مستقل با استفاده از روشهای آماری انجام شد. مقالات مورد بررسی این پژوهش در بازه زمانی ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳ از پایگاه علمی سمانتیک اسکولار شناسایی شد. پس از بررسی و درنظرگرفتن معیارهای خروجی از منظر محتوا، تعداد ۳۱ مقاله استخراج و مورد بررسی قرار گرفت. لازم به ذکر است که بیشتر مقالات در حوزه کالبدی و انسانی بود. یافتهها:ایجاد مکان مناسب برای استفاده حداکثری شهروندان بسیار ضروری بود. مفهوم مکانسازی بر مبنای تداوم ارزش عرصههای طبیعی به حفظ و بهرهبرداری پایدار از منابع طبیعی، تنوع زیستی و تعادل در اکوسیستمها اشاره دارد. حفظ توازن زیستمحیطی، ارزش اقتصادی این منابع برای درآمدزایی و اشتغال، ارزش اجتماعی این عرصهها برای تفریح، استراحت و ارتقای کیفیت زندگی شهری و ارزش زیستمحیطی آن برای حفظ محیط زیست موجودات دیگر و محافظت از محیط زیست طبیعی از اهمیت زیادی برخوردار بود. نتیجهگیری: روابط معنادار قوی بین طبقهبندی موضوع و رویکرد نظری و همچنین مقیاس و تمرکز اصلی پژوهش برقرار است. مکانسازی در طبیعت بیشترین تمرکز خود را بر روی حوزه انسانمحور، عرصههای طبیعی، پایداری و سلامت اجتماعی گذاشته است.