1- دانشکده معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی تهران، ایران 2- جهاد دانشگاهی تهران، تهران، ایران
چکیده (3914 مشاهده)
اهداف:یکی از موانع پیش روی بازآفرینی فضاهای شهری، عدم موفقیت پروژههای بازآفرینی در حلوفصل تعارضات ذینفعان است که منجر به شکست این برنامهها شده یا بهرهبرداری از آنها را با تأخیرهای چندین ساله مواجه میسازد. هدف این پژوهش شناسایی تعارضات موجود بین ذینفعان خیابان سی تیر و تحلیل چگونگی درک و ارزشگذاری این تعارضات در ذینفعان بود. روششناسی:این پژوهش پیمایشی با رویکرد کیفی-کمّی در سال 1401 در 5 گروه از ذینفعان و مرتبطین با فضای خیابان سی تیر تهران انجام شد. 20 نفر از جامعه مورد مطالعه در بخش کیفی به روش نمونهگیری هدفمند و 190 نفر در بخش کمّی به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند تحلیل دادهها با استفاده از روش کدگذاری باز و محوری و آزمون مقایسه میانگین و تحلیل واریانس یک راهه انجام شد. یافتهها:64 تعارض بین 5 گروه از ذینفعان اصلی شناسایی شد که 41 مورد نوع تعارض منافع و مابقی جزو تعارضات رفتاری، شناختی و هنجاری بودند. الگوی مواجهه ذینفعان با یکدیگر در خیابان سی تیر، نوعی دوقطبی بود که در آن، شهرداری و غرفهداران در یک سو و ساکنین، مغازهداران، عابرین پیاده و سایر ذینفعان در سوی دیگر آن قرار داشتند. اختلاف معنیداری بین تعارضات ادراکشده میان گروههای ذینفع مشاهده شد (001/0=p). نتیجهگیری:پروژه خیابان سی تیر نوعی اعیانیسازی فضای عمومی برای کارکرد گردشگری شهری است و دغدغه حفظ اصالت و هویت فرهنگی بافت را ندارد. در این طرح تنها به منافع گردشگران و شهروندانی که هدف آنها تفریح و گذران اوقات فراغت بوده، توجه شده و حفظ هویت اولیه خیابان مغفول واقع شده است.