Bilingual
En/Fa
Geographical Research is Published in both Persian and English Full-text.
دوره 40، شماره 4 - ( 1404 )
جلد 40 شماره 4 صفحات 338-329 |
برگشت به فهرست نسخه ها
نوع مقاله:
موضوع مقاله:
History
دریافت: 1404/8/5 | پذیرش: 1404/9/18 | انتشار: 1404/9/26
دریافت: 1404/8/5 | پذیرش: 1404/9/18 | انتشار: 1404/9/26
How to cite this article
Ahmady H, Amanpour S, Babaei Morad B. (2025). Factors Affecting the Resilience of Urban Infrastructure in Ahvaz within the Framework of Smart City Principles. GeoRes. 40(4), 329-338. doi:10.58209/geores.40.4.329
URL: http://georesearch.ir/article-1-1872-fa.html
URL: http://georesearch.ir/article-1-1872-fa.html
احمدی حامد، امانپور سعید، بابایی مراد بهنار.(1404). عوامل موثر بر تاب‌آوری زیرساخت‌های شهری اهواز در چارچوب اصول شهر هوشمند فصل‌نامه تحقیقات جغرافیایی 40 (4) :338-329 10.58209/geores.40.4.329
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Rights and permissions
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Authors
حامد احمدی1، سعید امانپور*2، بهنار بابایی مراد1
1- گروه شهرسازی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
2- گروه شهرسازی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
2- گروه شهرسازی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
چکیده (1145 مشاهده)
اهداف: رشد شتابان شهرنشینی و چالش‌های ناشی از آن، ضرورت ارتقای تاب‌آوری زیرساخت‌های شهری را در چند دهه اخیر به عنوان یکی از رویکردهای مهم در شهر مطرح نموده است. شهر هوشمند با اتکا بر فنّاوری‌های نوین همچون اینترنت اشیا و داده‌های کلان، رویکردی موثر برای بهبود تاب‌آوری شهری محسوب می‌شود. لذا، در این پژوهش با هدف شناسایی عوامل موثر بر تاب‌آوری زیرساخت‌های شهری در چارچوب اصول شهر هوشمند، به مطالعه کلانشهر اهواز پرداخته شد.
روش‌شناسی: این پژوهش به لحاظ هدف کاربردی بوده و در سال‌های ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۴ در شهر اهواز با رویکرد ترکیبی (کیفی-کمّی) و روش پیمایشی انجام شد. در بخش کیفی، با استفاده از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با خبرگان، متغیرهای موثر شناسایی و در بخش کمّی، روابط میان مولفه‌های شهر هوشمند و شاخص‌های تاب‌آوری زیرساختی با مدل‌سازی معادلات ساختاری در نرم‌افزار SmartPLS ورژن ۲۰۲۰ تحلیل گردید. جامعه آماری شامل مدیران و کارشناسان سازمان‌های مرتبط با زیرساخت‌های شهری اهواز بود.
یافته‌ها: براساس مصاحبه‌ها، تحقق شهر هوشمند تاب‌آور مستلزم تقویت ابعاد کالبدی، اقتصادی، اجتماعی و اطلاعاتی بود. مدیریت هوشمند زیرساخت‌ها از طریق به‌روزرسانی، بهینه‌سازی، توسعه فنّاوری‌های اطلاعاتی و هوشمندسازی خدمات عمومی، نقش کلیدی در افزایش تاب‌آوری زیرساختی داشت. بهره‌گیری از فنّاوری‌های نوین مانند اینترنت اشیا، شبکه‌ها و داده‌های کلان، کارآیی عملکرد شهری و کیفیت زندگی شهروندان را ارتقا داده و پایداری محیط زیستی را تقویت کرد. همچنین، عامل «شهر تاب‌آور» بیشترین تاثیر و «زیرساخت‌های اجتماعی» کمترین اثرگذاری را بر تاب‌آوری زیرساخت‌های شهری داشتند. شاخص‌های «انسجام کالبدی»، «حمل و نقل و مسیرهای هوشمند» و «دسترسی به خدمات» بیشترین نقش را ایفا کردند. نتایج نشان داد که تمرکز بر مدیریت هوشمند زیرساخت‌ها و توسعه سیستم‌های داده‌محور، تاب‌آوری و هماهنگی ابعاد شهری را ارتقا می‌بخشد.
نتیجه‌گیری: توسعه رویکرد شهر هوشمند در اهواز، تاب‌آوری زیرساخت‌های شهری را ارتقا داده و شاخص‌های انسجام کالبدی، حمل و نقل هوشمند و دسترسی به خدمات نقش کلیدی دارند.
روش‌شناسی: این پژوهش به لحاظ هدف کاربردی بوده و در سال‌های ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۴ در شهر اهواز با رویکرد ترکیبی (کیفی-کمّی) و روش پیمایشی انجام شد. در بخش کیفی، با استفاده از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با خبرگان، متغیرهای موثر شناسایی و در بخش کمّی، روابط میان مولفه‌های شهر هوشمند و شاخص‌های تاب‌آوری زیرساختی با مدل‌سازی معادلات ساختاری در نرم‌افزار SmartPLS ورژن ۲۰۲۰ تحلیل گردید. جامعه آماری شامل مدیران و کارشناسان سازمان‌های مرتبط با زیرساخت‌های شهری اهواز بود.
یافته‌ها: براساس مصاحبه‌ها، تحقق شهر هوشمند تاب‌آور مستلزم تقویت ابعاد کالبدی، اقتصادی، اجتماعی و اطلاعاتی بود. مدیریت هوشمند زیرساخت‌ها از طریق به‌روزرسانی، بهینه‌سازی، توسعه فنّاوری‌های اطلاعاتی و هوشمندسازی خدمات عمومی، نقش کلیدی در افزایش تاب‌آوری زیرساختی داشت. بهره‌گیری از فنّاوری‌های نوین مانند اینترنت اشیا، شبکه‌ها و داده‌های کلان، کارآیی عملکرد شهری و کیفیت زندگی شهروندان را ارتقا داده و پایداری محیط زیستی را تقویت کرد. همچنین، عامل «شهر تاب‌آور» بیشترین تاثیر و «زیرساخت‌های اجتماعی» کمترین اثرگذاری را بر تاب‌آوری زیرساخت‌های شهری داشتند. شاخص‌های «انسجام کالبدی»، «حمل و نقل و مسیرهای هوشمند» و «دسترسی به خدمات» بیشترین نقش را ایفا کردند. نتایج نشان داد که تمرکز بر مدیریت هوشمند زیرساخت‌ها و توسعه سیستم‌های داده‌محور، تاب‌آوری و هماهنگی ابعاد شهری را ارتقا می‌بخشد.
نتیجه‌گیری: توسعه رویکرد شهر هوشمند در اهواز، تاب‌آوری زیرساخت‌های شهری را ارتقا داده و شاخص‌های انسجام کالبدی، حمل و نقل هوشمند و دسترسی به خدمات نقش کلیدی دارند.
واژه‌های کلیدی: